Polygoonjournaal

De Drie Hoven, bestemd voor ouderen met een fysieke en mentale handicap, bevatte oorspronkelijk 55 wooneenheden voor stellen, 190 eenpersoonshuizen en een verpleeghuis met 250 bedden. Sindsdien is er veel veranderd; kamers zijn vergroot en er is weinig over van het oorspronkelijke programma.

De vereisten voor de verschillende delen van het gebouw zijn opgenomen in een gemeenschappelijke bouworde. Een systeem van kolommen, balken en vloeren die aansluiten bij een vaste en consequent toegepaste module, deze 'orde' laat eigenlijk een grote vrijheid toe in het gebruik van de ruimte. Het is bewezen dat het regulerende vermogen van de basisstructuur zodanig is dat latere veranderingen, hoe chaotisch ook, mogelijk zijn zonder dat de eenheid ervan onnodig wordt verstoord.

Het gebouw functioneert voor de bewoners als een kleine, min of meer complete stad. Dit komt nadrukkelijk tot uiting in het patroon van straten en pleinen, ontstaan uit een centraal ontmoetingsgebied waar het sociale leven van de bewoners zijn hart heeft.

Polygoonjournaal, 1975